« Terug

Beter samenwerken bij kinderen met een ernstig meervoudige beperking

Beter samenwerken bij kinderen met een ernstig meervoudige beperking

Onderzoeker Suzanne Jansen (rechts) met Alie en haar zoon.

Hoe kun je als begeleiders en ouders zorg voor kinderen met EMB goed delen? Suzanne Jansen is psycholoog bij 's Heeren Loo en deed onderzoek naar dit vraagstuk. Ze promoveerde deze week.

Suzanne doet op basis van haar onderzoek aanbevelingen voor een betere samenwerking:

  • Begin samenwerking met ouders door te inventariseren wat hun behoeftes en wensen zijn ten aanzien van de samenwerking en meer specifiek de communicatie: de wijze van communiceren, met wie zij communiceren, waarover, en hoe vaak.
  • Maak gebruik van de ontwikkelde vragenlijsten die de gezinsgerichtheid van zorgprofessionals in kaart brengen. Hiermee wordt duidelijk wat ouders en zorgprofessionals belangrijk vinden in de ondersteuning en wat er verbeterd kan worden.
  • Ondersteun de professionals die samenwerken met ouders door aandacht te besteden aan het onderwerp samenwerking met ouders en hen hierin te scholen.
  • Laat de evaluatie van hoe de samenwerking verloopt een terugkerend onderwerp zijn in gesprek met ouders.

Hier leest u de beknopte versie. Kijk voor de hele versie op de website van de Rijksuniversiteit Groningen.

Heeft u interesse in een papieren versie? Neem dan contact op met Suzanne via [email protected].

Gedeelde zorg

Alie deed als ouder mee aan het onderzoek. "Ik merk dat er de afgelopen jaren meer aandacht komt voor familie. Dat er oor en oog voor is. Toen mijn zoon uit huis ging, zeiden ze tegen me: ‘je moet loslaten'. Maar waarom? Ik laat mijn andere kinderen ook niet los als ze het huis uitgaan. Als ouder weet je, en denk je te weten, wat het beste is voor jouw kind. Jij kent hem het beste, omdat je meer dan twintig jaar voor hem hebt gezorgd. Het gaat ook niet om loslaten, het gaat om zorg delen. Gedeelde zorg, noem ik het."

De rol van familie

Het onderzoek van Suzanne Jansen past bij de ontwikkeling die de laatste decennia heeft plaatsgevonden van cliëntgerichte ondersteuning naar gezinsgerichte ondersteuning. Hierbij worden de behoeftes en wensen van het kind met beperkingen geplaatst in de context van het gezin en de gemeenschap.